Oktober al weer, wat gaat de tijd snel, maar tegelijk ook langzaam. Het leven kost me nog altijd veel moeite en ik vraag me nog steeds vaak af wat ik hier doe, maar ik hou vol. Soms heb ik het idee dat ik gek aan het worden ben. In verschillende opzichten.
Momenteel heb ik individuele gesprekken voor mijn eetstoornis. Helaas heb ik niet het gevoel dat ik er baat bij heb. Er is ook niet echt een klik met deze meneer. En ik verpest mijn leven nog altijd op dezelfde manier met eten. Ik voel me mislukt, alsof ik het gewoon niet kan. Aan de ene kant zou ik willen dat ze me opsloten om me zo te helpen, aan de andere kant ben ik dat natuurlijk niet waard.
Dus het word tijd dat ik het morgen toch echt maar ga aangeven aan de meneer in kwestie dat dit niet voor mij werkt. Misschien dat er andere opties zijn voor me. En zo niet dan houd het op. Nu blijf ik hangen in hetzelfde patroon en word ik alleen maar dikker en dikker. Dat is niet wat ik wil. Ik wil hieruit. Maar het lukt me niet alleen.
Oktober alweer, de maand waarin we op de eerste paar dagen hartstikke warm weer hadden. Wat ik overigens vreselijk vind. Doe mij de herfst en winter maar. Het voorjaar mag ook nog, maar de zomer, nee daar ben ik niet voor gemaakt. De hitte, het zweten, het dik zijn, nee niks voor mij. Wie weet ooit, maar niet in dit walgelijke lichaam.
Ik wil zo niet verder. Ik heb nog een lange weg te gaan wat bepaalde dingen betreft, maar ik moet volhouden. Ik mag niet opgeven, ik moet door. Maar het kost me steeds meer moeite. Ik ben alleen nog maar moe. En hoeveel of weinig ik ook slaap, het maakt geen verschil. Ik ben en blijf moe.
It's a kind of tired that sleep can't fix. | 
